W artykule poznasz historię chłopca, który wpadł w tarapaty z  powodu uzależnienia cyfrowego. Znajdziesz tutaj także propozycję działań rodzicielskich, wspierających chłopca w pokonaniu trudności, które odebrały mu radość życia.

Heniek przestał być miłym synem i zaczął być synem niemiłym. Czasami tak bywa – ludzka rzecz. Kiedy jego stan bycia nieprzyjemnym,
aroganckim i opryskliwym przedłużał się z dnia na dzień, rodzice włączyli alarm. W końcu od tego są alarmy – trzeba wiedzieć, kiedy je włączyć.
Nie będziemy ukrywać, że alarmujące stały się też oceny szkolne Heńka, które zaczęły smętnie opadać ku przepaści, ciemności, katastrofie. 

Rodzice stanęli przed trudnym zadaniem.
Znaleźć źródło pożaru, czyli odpowiedzieć na pytanie: o co chodzi z Heniem?

Ponieważ rodzice dużo widzą i słyszą, ale nie zawsze chcą wiedzieć i słyszeć ( mają swoje powody), to czasami nadchodzi moment,
że jednak muszą przestać się oszukiwać.

#1 Zatrzymali się na chwilę, żeby #2 przyjrzeć się,  jak wygląda codzienna heńkowa egzystencja.

Z #3 ustaleń i obserwacji rodziców wynikło, że Heniek spędza w świecie cyfrowym sporo czasu. Lekcje on -line od rana do godziny 14.
Potem “heńkowe sprawy” – kolejne dwie godziny na komputerze. Potem jeszcze komórka – w sumie – niewiadomoile.
A wieczorem jeszcze krótki filmik, i jeszcze tylko 5 minut grania, bo koledzy są i jeszcze troszkę muzyki.
Rodzice  z przerażeniem stwierdzili, że w cyfrowym świecie Henio spędzał więcej czasu niż w świecie realnym.

Rodzice, po konsultacjach ze specjalistą od trudnych sytuacji dziecięcych :),
podjęli kolejne kroki.

#4 Rozmowy z dzieckiem
Bo Heniek to mądre dziecko przecież, dużo wie i dużo rozumie. Rodzice usiedli z  synem, porozmawiali, wyjaśnili dlaczego będą zmiany, co ich martwi i że trzeba to zmienić.

#5 Odwyk cyfrowy
Odwyk cyfrowy jest bardzo trudny. W wersji soft jest tak trudny jak odwyk cukrowy, odwyk kawowy, odwyk nikotynowy.

#6 Konsekwencja w używaniu urządzeń cyfrowych
Kiedy Heniek je – siedzi w  towarzystwie domowników w kuchni – nie przed komputerem. 

Kiedy Heniek chce zagrać – rodzice wiedzą w co dokładnie gra i jak długo gra.
Rodzice ustalili też wspólnie z Heńkiem, ile czasu dziennie może spędzać w świecie cyfrowym, oprócz lekcji on – line. 

Heniek kładzie się spać o godzinie 21:30. Ostatni kontakt z urządzeniem cyfrowym ma 60 minut wcześniej.

#7 Wsparcie rodziców
Rodzice są najlepszymi terapeutami dla swojego dziecka. Spokój, cierpliwość, zrozumienie są kluczem w okresie odwykowym Heńka. Rodzice są też najlepszym przykładem. Bo jak przekonać Heńka, żeby nie gapił się wieczorem w komórkę, skoro mam i tata siedzą w świcie cyfrowym do późnych godzin nocnych?

I co z tego wynikło?

Dwa pierwsze tygodnie są najtrudniejsze. Heniek wałęsa się po domu i marudzi – nie mam co robić. Zrób to, zrób tamto – mówią rodzice.
Pograjmy, chodźmy – mówią rodzice. Ale Heńkowi nic się nie chce. Każda propozycja rodziców jest słaba.

Po kilku dniach Heniek wyciąga zakurzony szkicownik. Chyba już zapomniał, że kiedyś lubił bardzo rysować. Heniek przegląda swoje dawne rysunki. Szuka ołówka. Znalazł. Pogryziony. Trzeba zastrugać. Heniek mozolnie szuka strugaczki. Jest !!! Eureka! Heniek zaczyna rysować.

Po tygodniu stwierdził, że pójdzie na rower. Fajnie. Bo rower zakurzony stoi w garażu. Heniek nie jeździ, bo wiadomo – nie ma kiedy i nie ma z kim. Ale dzisiaj nagle wpadł na pomysł, że pojedzie sam na rower. Brat pomaga napompować koła, wyszorować rower na myjni samochodowej.

I tak pomału, dzień za dniem, Heniek przypomina sobie swoje heńkowe życie.

• Przestał warczeć i kąsać brzydkimi słowami. Kiedy się uczy, nie robi tego po łebkach. W końcu ma czas. Przecież komputer nie mruga już zalotnie zielonym światłem, a ulubiona gierka nie drobi w miejscu z niecierpliwości, że Heńka tak długo nie ma.
• Komórka jest teraz u rodziców. Wspólnie ustalili, że tak będzie najlepiej. W końcu Heniek wie, że nie jest jeszcze gotowy, aby wciąż leżała u niego w pokoju. 
• Mama zablokowała też internet w komórce. “W domu jest wi – fi, a  na dworze idziesz pobyć, a nie bawić się telefonem” I Heniek na to przystał.

 Wnioski

1. Cyfryzacja jest błogosławieństwem i przekleństwem naszych czasów.
Jest jak ogień – napędza rozwój cywilizacyjny, ale nieostrożne obchodzenie się z nim powoduje pożar, zniszczenie, stratę nie do odzyskania.
Nie bez przyczyny mówimy, że dzieci nie powinny bawić się zapałkami.

Tak samo jest z obcowaniem dziecka w świecie digital mediów. Im młodsze dziecko, tym większe zagrożenia dla jego pełnego rozwoju. Ale to temat na zupełnie inny artykuł.

2. Trzeba pamietać, że za niewłaściwymi zachowaniami dziecka kryje się zawsze jakaś przyczyna.
Najważniejsze, żeby tę przyczynę znaleźć, a następnie wyeliminować ją  lub zmniejszyć siłę jej oddziaływania.
Osiąga się to poprzez konkretne działania rodzicielskie.

3. Historia Heńka to jeden z przykładów kłopotu, z jakim rodzice zgłosili się do mnie podczas konsultacji.
Poprzez wywiad i wsparcie terapeutyczne  znaleźliśmy optymalne rozwiązanie problemów dziecka.
Rodzice wdrożyli w życie ustalone podczas konsultacji  działania po to, aby Heniek mógł odzyskać dawną sprawność do codziennego, zdrowego funkcjonowania. 

Wymagało to od nich niemałego wysiłku. Przy okazji rodzice mieli nie lada zadanie – wejść w przysłowiowe buty swojego syna i zobaczyć jak wygląda jego życie. Stwierdzili, że było to dla nich bardzo odkrywcze.

Po kilku tygodniach Heniek odzyskał uśmiech zamiast kwaśnej twarzy i ciągłego narzekania. Wróciła ciekawość w poznawaniu realnego świata, życzliwość wobec najbliższych. Heniek wciąż zmaga się z poprawą koncentracji i wyjściem na prostą z ocenami w szkole.

 

Twoje dziecko przeżywa trudne chwile?

Chcesz je wesprzeć?

Podczas konsultacji dla rodziców powiem ci, jak możesz to zrobić.

Jedno jest pewne – nie ma panaceum na dziecko. Dziecko to nie kampania sprzedażowa na FB, którą realizuje się poprzez schematy.
To nie sztuczna inteligencja i algorytm. To suwerenny byt i naturalna inteligencja, która jest skomplikowana (co my wiemy o mózgu?),
uczy się wolno i potrzebuje kilku lat na to, aby stać się dojrzałą.

 

Dlatego każde dziecko wymaga zawsze indywidualnego podejścia. To, co w podobnej sytuacji zadziała u jednego,
u drugiego okaże się nieskuteczne.
Dlaczego?
Bo możemy być do siebie podobni, ale tak naprawdę każdy z nas jest inny. Ta prawda dotyczy także rodziców.

 

Jeśli chcesz umówić się na konsultacje dla rodziców sprawdź TUTAJ

Wakacyjny cykl EFROS dedykowany rodzicom zatytułowałam ” Chodź, coś Ci pokażę!”. Tak naprawdę chodzi o pokazanie zajawkowych aktywności, jakie może inicjować rodzic będąc z dzieckiem. Pomysły przedstawiane  w kolejnych lipcowych odcinkach nie wymagają szczególnego przygotowania. Natomiast łączą się z chęcią pobycia z dzieckiem przez 20, 30 minut, z gotowością do wspólnej zabawy, przy której dodatkowo dziecko czegoś się uczy i …wysila mózg :). Zachęcam Cię do zabierania tych pomysłów i dzielenia się z nimi w swojej rodzinie.

Póki co są wakacje i idealny czas, żeby razem się pośmiać i pobyć ze sobą nieco dłużej, w okolicznościach codziennych rytuałów. Jednym ze sprawdzonych sposobów na zacieśnianie relacji RODZINNYCH jest przedłużenie wspólnego posiłku, zwłaszcza tego, gdzie nikt szczególnie się nie spieszy.
Przedstawiam trzy propozycje zabaw, które łatwo i spontanicznie można włączać w codzienność i wakacyjną, i szkolną .

 

1. Wyzwania.

Alicja siedzi z rodzicami i rodzeństwem przy stole. Jedzą kolację. Jeszcze chwila i będzie mogła odejść. Tata mówi – “Proponuję wyzwania. Trzeba powiedzieć na kogo daje się wyzwanie i zadać pytanie. Po udzieleniu odpowiedzi osoba daje wyzwanie na kolejną. Zasady są trzy: 

Po pierwsze: osoba, która dostaje wyzwanie musi odpowiedzieć na pytanie. Nie uznaje się odpowiedzi “nie wiem”, “nie znam”, “nie umiem”. 

Po drugie: nie można odbijać wyzwania na osobę, która je dawała.Wyzwanie można powtórzyć na tę samą osobę, jeśli przeszła cała kolejka, np.: jeśli wyzwanie dał mi tata, to ja daję wyzwanie na kogoś innego, ale nie może być to tata w tej kolejce.

Po trzecie: poziom wyzwania zawsze musi być dopasowany do możliwości odbiorcy !!!

Tematy wyzwań ustalamy sobie sami.”

 

Tata dał wyzwanie na Alicję (11 lat): Jak nazywa się stolica Francji?

Alicja odpowiedziała i dała wyzwanie na Wiktora ( 6 lat): Wymień 3 zwierzęta, które mieszkają w Afryce.

Wiktor odpowiedział i dał wyzwanie na mamę: Ile jest 30 dodać 2?

Mama dała wyzwanie na tatę: Jak będzie po angielsku: Mam zamiar zjeść bułkę z szynką?

 

Wniosek:
Jak widzisz sama zabawa w wyzwania nie jest skomplikowana. Ktoś jednak musi ją zainicjować, jak  zresztą wszystko w życiu:). W przykładach podałam kilka opcji wyzwań: mogą dotyczyć wiedzy ogólnej, konkretnej dziedziny lub umiejętności.

Wspólne siedzenie przy posiłkach może być przyjemnością dla wszystkich.  Dzięki zabawie w wyzwania dzielimy się swoimi możliwościami, kreujemy pytania, koncentrujemy się na odpowiedzi i wzajemnie się wspieramy. Ma być przyjemnie, wesoło i komfortowo.

2. Pojedynek na miny?

Skoro jesteśmy już razem, to dlaczego nie pobawić się w robienie min i popracowanie nad wyrażaniem konkretnych stanów, nastrojów czy emocji?

 

• Słuchajcie – powiedział tata – teraz po kolei pokazujemy na twarzy zadowolenie. Leci kolejka. Każdy pokazuje na twarzy zadowolenie.

 

• No dobrze – mówi mama – to teraz historia dla Wiktora. Historia będzie o Adasiu, chłopcu który ma 7 lat.

Wyobraź sobie Wiktor taką historię: tata obiecał Adamowi dzień wcześniej wycieczkę na rower o godzinie 16. Tata przychodzi z pracy, je obiad i kładzie się na kanapie. Adam przychodzi do taty i mówi – tato mieliśmy jechać na rower! A tata – teraz muszę odpocząć, za jakieś 30 minut do godzinki pojedziemy.
Co czuje Adam w takiej sytuacji? – Wiktor pokaż miną, co może czuć Adam?

 

Pozostali muszą zgadnąć, jaką emocję wyraża Wiktor. A Wiktor potwierdza albo zaprzecza.

 

Ważne!!!
a) Opowiadanie historyjek jest bardzo twórcze. Powinny być osadzone w rzeczywistości znanej wszystkim uczestnikom zabawy.
Oczywiście historyjki dopasowujemy do możliwości dzieci.

b) Najbezpieczniej jest tworzyć historie sytuacyjne, osadzając w roli jakieś wymyślone dziecko, w powyższym przykładzie to Adam.
To wymyślony Adam będzie miał przygodę z wymyślonym tatą, a nie prawdziwy Wiktor z wymyślonym tatą.

c) W ten sposób dziecko uczy się pewnej sytuacji emocjonalnej, ale się z nią nie utożsamia. Uczy się za to empatii. Trzeba pamiętać o celu zabawy: relacja, przyjemność, intelektualne pobudzenie.
A najważniejsze, że przez 15 – 20 minut jesteśmy razem. 

Każdy z nas jest inny i wyjątkowy, ale jednocześnie mamy wiele ze sobą wspólnego. Odczytywanie mimiki twarzy pozwala lepiej komunikować się z ludźmi, chroni przed problematycznymi sytuacjami i uczy empatii. Jednocześnie sami, w  bezpiecznych warunkach, możemy uczyć dzieci wyrażania emocji poprzez ekspresję mimiczną
i umiejętne odczytywanie emocji u innych.

Czasami możemy się dowiedzieć o sobie ciekawych rzeczy, np.: tą samą miną wyrażamy gniew, smutek, rozczarowanie czy…radość. Ten szczegół może mieć istotne znaczenie w budowaniu relacji z innymi. I o tym także warto rozmawiać
z dziećmi.
W tej zabawie piękne jest także to, że czasami mina dziecka jest kopią miny rodzica. Dla dzieci to odkrywcze. A dla rodzica? To dowód na dziedzictwo i genetykę,
ale przede wszystkim modelowanie zachowań niewerbalnych u dziecka.

 

3. Ekspresywne wariacje

Wakacyjny cykl EFROS dedykowany rodzicom zatytułowałam ” Chodź, coś Ci pokażę!”. Tak naprawdę chodzi o pokazanie zajawkowych aktywności, jakie może inicjować rodzic będąc z dzieckiem. Pomysły przedstawiane  w kolejnych lipcowych odcinkach nie wymagają szczególnego przygotowania. Natomiast łączą się z chęcią pobycia z dzieckiem przez 20, 30 minut, z gotowością do wspólnej zabawy, przy której dodatkowo dziecko czegoś się uczy i …wysila mózg :). Zachęcam Cię do zabierania tych pomysłów i dzielenia się z nimi w swojej rodzinie.

Dzisiaj, podobnie w jak w drugim odcinku,  przedstawiam zabawy wykorzystujące studium przypadku.

 

1. Helenka czeka z mamą, aż przyjedzie tata. Wyszły trochę za wcześnie. Stoją przy ulicy i się nudzą. Mam mówi, że nie opłaca się wracać do domu. Hela już nie może tak ciągle stać w miejscu i być grzeczną, jak każe mama. Hela czuje, z jej wewnętrzny bączek właśnie się nakręca i coś by porobiła. Ale co, skoro musi stać grzecznie na chodniku?! Zaczyna więc sobie cichutko śpiewać ale mama odwraca się i mówi, że śpiewa za głośno i żeby przestała. Więc Hela przestaje. Ale za to nogi same jej podskakują no i zaczyna skakać. Mama ściska jej rękę i mówi, żeby przestała. No to co Hela ma robić, jak wciąż nie ma taty? A mama jest zajęta i patrzy sobie w komórkę!
Hela też chciałby popatrzeć w komórkę, ale mama jej nie da. Dlatego Hela pyta mamę: masz drucik?
Drucik? Mam! – mówi mama i ucieszona wyciąga kolorowy drucik ze swojej torby. Hela chciwie rzuca się na drucik. Przynajmniej coś może sobie zrobić, zanim przyjedzie tata. Mamo, zadawaj mi zagadki – prosi Hela.
Kwadrat – mów mama i Hela wykonuje kwadrat z druciku.
Okrąg – mówi mama i Hela robi okrąg.
Litera wielkie B – mówi mama i Hela zastanawia się jak zrobić literę B z drucika. Dopiero po chwili wychodzi jej coś, co przypomina literę B.

Mamo?! mówi Hela – czy umiesz zrobić z drucika jeża?

Pokaż – mówi mama. Chwilę coś robi i wreszcie pokazuje Heli. – Co prawda miał być jeż, ale wyszło mi to.

Modelowanie zachowań to dawanie przykładu dziecku poprzez własne zachowania
i reakcje. Dziś pokazujesz dziecku jak można ciekawie czekać i wykorzystać
czas w konstruktywny i prosty sposób. Jako mądry rodzic wiesz przecież, że czas jest zasobem nieodnawialnym. I nie da się go przywrócić ani nadrobić.

 

 

2. Czasami Nikola ma kłopoty z tym, żeby zrozumiały ją inne dzieci. Dorośli też patrzą na nią szeroko otwartymi oczami, bo chyba nie rozumieją jak się do nich mówi. Ale Nikola nie zawsze się tym przejmuje. Chociaż chciałaby, żeby jednak ludzie wiedzieli, co ona od nich chce albo przynajmniej, co chce im powiedzieć. Mama powtarza – mów wolniej, wolniej, wolniej. Otwieraj szerzej buzię, kiedy mówisz. I troszkę głośniej.

Nikola się stara, czasami jej wychodzi, a czasami nie. Najgorzej jest w szkole, po wakacjach. Bo w wakacje nie ma ćwiczeń u pani Anki. Ale mama się z nią bawi i razem robią sobie różne śmieszne zabawy głosem (można je nagrywać na telefonie i potem odsłuchać :)). Razem z Nikolą i mamą bawi się Teresa, młodsza siostra Nikoli. 

Mama mówi, że te ćwiczenia także jej się przydają w pracy i że inni lepiej ją słyszą.Teresa pyta, czy jej też się przydadzą. Oczywiście – mówi mama – ćwiczymy sobie wszystko to, co jest potrzebne, żeby mówić wyraźnie.

Dlatego Teresa nie ogląda już bajki, tylko bawi się z mamą i starszą siostrą.

 

Ćwiczenie 1 Syczący wąż 

Siedzimy sobie wygodnie na przeciwko siebie. Najpierw pokazuje mama, a potem Nikola i Teresa robią dokładnie to samo.   

Mama wciąga głęboko powietrze, na chwilę wstrzymuje oddech a następnie wyrzuca powietrze ustami poprzez rytmiczne syknięcia: .s,s, s, s, …

Mama wykonuje ruchy energicznie i Nikola z Teresą też.

Powtarzamy ćwiczenie 5 razy.

 

Ćwiczenie 2 Mruczenie

Mama zaczyna mruczeć z zamkniętymi ustami -mmmmmmmm

Dźwięk jest najniższy jak tylko się da. Nikola i Teresa też zaczynają mruczeć i dołączają sie do mruczenia mamy.

Zamknęły oczy, żeby sobie lepiej mruczeć.

Mama stopniowo podwyższa dźwięk mruczenia. Każdy poziom mruczenia utrzymuje krótki czas.

Wewnątrz buzi szczęki otwierają się w kształt litery o, ale usta cały czas pozostają zamknięte.

Mruczą tak sobie jakiś czas.
Jest śmiesznie, bo kiedy mama mruczy, to tak jakoś otwierają jej się oczy. Dlatego lepiej mruczeć  z zamkniętymi oczami, bo wtedy dziewczyny się nie śmieją. 

 Ćwiczenie 3 Ma me mi mo mu

To jedno z fajniejszych ćwiczeń, które Nikola z Tersą bardzo lubią. Po prostu śpiewają sobie z mamą ma-me- mi-mo- mu – od najniższego dźwięku do najwyższego. A potem od najwyższego dźwięku do najniższego.

 

Ćwiczenie 4  Szczekanie

 Mama nabiera trochę więcej powietrza i wypuszcza je energicznie i głośno z ust “Hau!” tak, jakby chciała je wypchnąć. Nikola i Tereska robią to samo. I tak sobie hauczą 10 razy.

 

Ćwiczenie 5 Parskanie

Mama wciąga delikatnie powietrze nosem i wyrzuca je ustami przez luźno zwarte wargi – słychać parsknięcie. Teraz Nikola i Teresa. I tak na przemian. Jakieś 10 razy.

Każdy ma jakieś niedoskonałości i wady. Bo przecież nikt nie jest kryształowy. Ale poprzez pracę i wysiłek uczymy się pokonywać to, co przeszkadza nam w życiu. Towarzysząc dziecku w pokonywaniu słabości lub niedoskonałości dajesz mu
jedną z najważniejszych umiejętności – uczenie się przez całe życie – i kształtujesz bardzo ważną cechę, jaką jest wytrwałość.

***

W kolejnym, ostatnim artykule pojawią się mini propozycje spędzania ze sobą czasu w imię dobrej zabawy i zacieśniania relacji
“Posiedźmy jeszcze chwilę razem”.

Sięgnę po zabawy mające na celu przedłużenie wspólnie spędzanego czasu – w radosny i kreatywny sposób. Oczywiście – prosto, bez komplikacji i inwestycji :).

Wakacyjny cykl EFROS dedykowany rodzicom zatytułowałam ” Chodź, coś Ci pokażę!”. Tak naprawdę chodzi o pokazanie zajawkowych aktywności, jakie może inicjować rodzic będąc z dzieckiem. Pomysły przedstawiane  w kolejnych lipcowych odcinkach nie wymagają szczególnego przygotowania. Natomiast łączą się z chęcią pobycia z dzieckiem przez 20, 30 minut, z gotowością do wspólnej zabawy, przy której dodatkowo dziecko czegoś się uczy i …wysila mózg :). Zachęcam Cię do zabierania tych pomysłów i dzielenia się z nimi w swojej rodzinie.

1. Kazik siedzi z mamą u dentysty. Bardzo się denerwuje. Co prawda mama już tłumaczyła mu, żeby się nie bał. Oglądał nawet film, co dzieje się u dentysty. A jednak czuje właśnie, że boli go brzuch i ściska coś w środku.Kiedy mówi mamie, że się boi, mama zaczyna tracić cierpliwość. 

– Popatrz, bajka leci na ekranie – mówi mama.
Ale bajka nie bardzo go obchodzi. Boi się ciągle tego, co spotka go za drzwiami.

Obok Kazia siedzi dziewczynka ze swoją mamą.Też czeka do dentysty. Siedzą sobie razem i coś tam robią. Kazio jest ciekawy, co one tam razem majstrują. Ta dziewczynka nawet się śmieje! Kazio ciekawie wyciąga szyję i chce zobaczyć, co robi dziewczynka z mamą. Wyciąga szyję i wyciąga ale … ciągle widzi za mało. Wychyla się więc z krzesła, bo bardzo jest ciekawy. Bardzo!

– Chcesz z nami zagrać? – pyta mama dziewczynki.

Ale Kazio nie chce. Przecież zajęty jest teraz baniem się. Ostatecznie jednak, po chwili, decyduje się popatrzeć. 

– Mogę popatrzeć – mówi Kazio i jeszcze bardziej wyciąga szyję.

– Bawimy się w Szalone liczby – mówi dziewczynka. To taka gra, której nauczyła mnie babcia. Teraz sobie z mamą gramy. Żeby szybciej nam czas zleciał.

Instrukcja:

– Na kartce piszesz liczby, najlepiej do 20 – tu. Liczby powinny być rozsypane po całej kartce. 

– Każdy z graczy ma inny kolor zakreślacza. 

– Zadaniem każdego gracza jest poprowadzić linię łączącą kolejną liczbę z następną licząc 1,2, 3 itd., aż do 20.

– Pierwszy gracz zaczyna od 1 i prowadzi ją do 2. Kolejny gracz prowadzi swoją linię od 2 do 3. Kolejny swoją linię od 3 do 4. itd.

– Trudność polega na tym, aby nie przeciąć żadnej linii łączącej liczby. Jeśli gracz przetnie linię, wówczas miejsce przecięcia zaznacza zamazanym punktem i gra toczy się dalej.

– Na koniec gry, kiedy wszystkie liczby są już połączone, gracze podsumowują ilość przeciętych linii. Wygrywa ten, kto przeciął najmniej linii.

Lubić jakąś dziedzinę – to ją rozumieć. Zrozumienie nie musi budzić od razu pasji,
ale z pewnością nie rodzi niechęci. Pokazuj swojemu dziecku nie tylko to, jak ciekawie zagospodarować czas, ale także jak poprzez zabawę utrwalać i uczyć się nowych wiadomości/umiejętności.

Wakacyjny cykl EFROS dedykowany rodzicom zatytułowałam ” Chodź, coś Ci pokażę!”. Tak naprawdę chodzi o pokazanie zajawkowych aktywności, jakie może inicjować rodzic będąc z dzieckiem. Pomysły przedstawiane  w kolejnych lipcowych odcinkach nie wymagają szczególnego przygotowania. Natomiast łączą sie z chęcią pobycia z dzieckiem przez 20, 30 minut, z gotowością do wspólnej zabawy, przy której dodatkowo dziecko czegoś się uczy i …wysila mózg :). Zachęcam Cię do zabierania tych pomysłów i dzielenia sie z nimi w swojej rodzinie.

 

Bycie tatą to naprawdę wyjątkowa sprawa. Jest wiele historii ojcowskich – pięknych ale także dramatycznych. W dniu tego wyjątkowego święta chcę pokazać wielkość ojcowskiego serca i jego ważną rolę, jaką odgrywa w życiu każdego dziecka – córki i syna.

 

Każdy z dorosłych był kiedyś nastolatkiem. Jaki byłeś? Jaka byłaś? Po co w ogóle mówimy o wspieraniu nastolatka w dojrzewaniu, przecież bez pomocy dorosłych też sobie da radę :). Ten szczególny okres w procesie rozwoju człowieka charakteryzuje się w dużym uproszczeniu takimi cechami jak:

 

• zmienne nastroje
  
• nie wie, co mu jest
  
• zachowuje się infantylnie lub jak dorosły, czasami nieracjonalnie
  
• wie wszystko najlepiej, zaprzecza faktom
  
• robi „zaraz”, „potem”, „jutro”, ma czas
• wchodzi w dyskusje
  
• podważa autorytety, w tym rodzica
• ma swoje definicje na temat obowiazków, porządku, sprawiedliwości
• bardzo czuły na swoim punkcie, większość uwag bierze zbyt mocno do siebie

 

Artykuł. Część 1.

 

W tej części artykułu znajdziesz informacje o tym: jak wykorzytać autorytet rodzicielski, żeby wspierać dojrzewanie nastolatka.

***

Autorytet rodzicielski w okresie dojrzewania, zaczyna być odsuwany na rzecz autorytetów zewnętrznych. Nie oznacza to, że matka czy ojciec nie mają w życiu nastolatka niczego do powiedzenia :). Oczywiście tak nie jest. Ale w życiu dziecka pojawiają się inne, ważne autorytety: piosenkarze, nauczyciele, koledzy, aktorzy, jutuberzy, cała masa innych.
Ponieważ czas dojrzewania oznacza eksperymentowanie, próbowanie, sięganie często po to, co do tej pory było zakazane, to dlatego określa się go jako czas buntu przeciwko normom i zasadom: dlaczego nie mogę spać o 22? dlaczego nie mogę oglądać takich filmów?dlaczego nie mogę malować sobie włosów, skoro inni mogą?dlaczego nie mogę mieć białej grzywki?dlaczego muszę iść na to wesele?dlaczego muszę tańczyć?dlaczego muszę to jeść?
To czas mówienia “nie” częściej niż zazwyczaj, to czas argumentacji “nie, bo nie”, to czas irrrytujących odpowiedzi “nie wiem”.

Dlatego zamiast zbyt emocjonalnych reakcji proponuję rodzicowi zadbać o wewnętrzny spokój i dystans tak duży, jak to tylko możliwe (!). Dystans nie oznacza obojętności, czy ignorancji. Dystans to „dojrzałe” spojrzenie, czyli takie, które pozwala rodzicowi zachowywać się zgodnie z tym, co podpowiada racjonalność, a nie emocjonalność. Dystans ten łączy się z siłą oddziaływania autorytetu rodzicielskiego.

Autorytet rodzicielski powinien wspierać dojrzewanie nastolatka poprzez 3 strategie zachowań:

 

1. Spójność.

To działania zgodne z potrzebami i oczekiwaniami ludzi, którzy darzą się szacunkiem tzn: mają dla siebie czas, chcą sobie nawzajem pomagać i wymagać od siebie. Chcą  budować relacje oparty o odpowiedzialność za samego siebie.

W praktyce rodzicielskiej oznacza to, że:

– Mam czas dla dziecka. Nie spycham go na dalsze plany. 

– Praca nie jest ważniejsza od dziecka. Jeśli potrzebuje mojej pomocy, zawsze pomagam. Pomoc nie oznacza, że wykonuję robotę za człowieka (!)

– Pytam nastolatka o zdanie, opinię, pomysł na rozwiązanie zagadnienia. Liczę się z jego uczuciami, obawami, lękami.

– Rozliczam nastolatka z obowiązków, powinności. Wyjaśniam do bólu i tłumaczę – aż zaskoczy. Uczę je konsekwencji poprzez PROWOKOWANIE go do myślenia. Zadaję mu pytania i czekam na odpowiedzi: co będzie, jeśli tego nie zrobisz? po co to robisz? co się z tobą stanie, jeśli ci a to pozwolę?

 

 

2. Systematyczność.

To działania ciągłe i trwałe. Każdego dnia bez względu na to, czy mam dobry dzień czy gorszy dzień trzymamy się zasad i wypracowanej „dyscypliny”.
Systematyczność sprawdza się w egzekwowaniu od nastolatka zobowiązań, ustaleń, tego na co się umówiliśmy. Poprzez systematyczność rodzic uczy dziecko odpowiedzialności za siebie i zadaniowości.

3. Naturalność

oznacza, że jako rodzic mówię i zachowuję się tak, aby nie wzbudzać czujności u drugiej strony. Nie chodzi o to, żeby nastolatek bał się rodzica. Chodzi o to, żeby nastolatek szanował rodzica i ufał mu. Miał przekonanie, że rodzic nim nie manipuluje.
Naturalność zachowań rodzicielskich łączy się tutaj ze spójnością – zachowania rodzica są przewidywalne, tak jak  oddychanie, jedzenie, picie, śmiech.

Dzieci nie oczekują od rodziców, że będą przebojowi – naprawdę!Dzieci oczekują od rodziców bezpieczeństwa, zaufania, stabilizacji, ufności, szczerości, szacunku, tolerancji, akceptacji. I to nazywa się miłością rodzicielską i łaczy się z autorytetem rodzicielskim.
Tego właśnie nastolatek oczekuje od rodzica.

 

Gdyby postawić przed nastolatkiem lustro,w  którym odbijałby się cały świat, nastolatek będzie widział tam tylko siebie :).

Kogo widzi?

 

Stosowanie strategii autorytetu rodzicielskiego wspiera dojrzewanie nastolatka poprzez:

– dialog,

– wypełnianie zobowiązań i obowiązków,

– ponoszenie konsekwencji własnych wyborów ( to boli) :),

– eksperymentowanie z odwagą i wyobraźnią.

 

Ostatnim wymienionym sposobem na wspieranie dojrzewania nastolatka jest Transparentność.

Zapraszam do lektury: Dojrzewanie nastolatka. Część 3.

 

 

Każdy z dorosłych był kiedyś nastolatkiem. Jaki byłeś? Jaka byłaś? Po co w ogóle mówimy o wspieraniu nastolatka w dojrzewaniu, przecież bez pomocy dorosłych też sobie da radę :). Ten szczególny okres w procesie rozwoju człowieka charakteryzuje się w dużym uproszczeniu takimi cechami jak:

 

• zmienne nastroje
  
• nie wie, co mu jest
  
• zachowuje się infantylnie lub jak dorosły, czasami nieracjonalnie
  
• wie wszystko najlepiej, zaprzecza faktom
  
• robi „zaraz”, „potem”, „jutro”, ma czas
• wchodzi w dyskusje
  
• podważa autorytety, w tym rodzica
• ma swoje definicje na temat obowiazków, porządku, sprawiedliwości
• bardzo czuły na swoim punkcie, większość uwag bierze zbyt mocno do siebie

 

 

W tym artykule koncentruję się na komunikacji z nastolatkiem. Twierdzenie, że dam ci złoty środek jak mówić do nastolatka, żeby cię słuchał kochany rodzicu, jest kompletną bzdurą. Dam ci za to przykłady rodzicielskich zachowań, które powodują, że dogadanie się z dzieckiem w tym okresie jego życia – stanie się budowaniem fantastycznego mostu porozumienia opartego o:

1. Zrozumienie, szacunek, tolerancję.

2. Autorytet rodzicielski.

3. Transparentność.

 

Nie przez przypadek mówię o 3 sposobach pielęgnowania relacji z nastolatkiem. To sprawdzony model na to, żeby WSPIERAĆ DZIECKO: pozwolić mu bezpiecznie dojrzewać, uczyć się i popełniać błędy a jednocześnie dać mu prawdziwe sygnały, że z roku na rok, z  miesiąca na miesiąc staje się człowiekiem coraz dojrzalszym i zmierza ku dorosłości. Rekomendowane 3 sposoby to także droga do tego, aby unikać w relacji z nastolatkiem zbyt emocjonalnych napięć oraz wpływać na jego zachowania i reakcje.

 

Osobiście uważam, że czas dojrzewania dziecka to jeden z najbardziej emocjonujących okresów. Widzisz, jak twoje pisklę – dziewczynka czy chłopczyk – stają się ludźmi dorosłymi – kobietą i mężczyzną.

I masz to niebywałe szczęście, żeby im w tym okresie życia towarzyszyć – wspierać lecz nie wyręczać. Potem – pójdą już swoja drogą wolności i niezależności.

 

 

To jaki byłeś jako nastolatek? 🙂

 

1. Zrozumienie, szacunek, tolerancja

 

Nie ma ludzi kryształowych i tego będziemy się trzymać. Nastolatek to człowiek, który  poprzez swoje upadki i sukcesy uczy się kim jest i jaka jest jego wartość. Zdobywa wiedzę na temat samego siebie, własnych uczuć czy motywów, które pchają go do przodu albo powodują, że stoi w miejscu. Środowiskiem do poznania siebie jest środowisko szkolne lub to, gdzie rozwija swoje pasje.

Im bardziej zrozumie siebie (a jest siebie bardzo ciekawy!) tym mocniej przełoży się to na jakość jego życia i osobiste szczęście. Będąc empatycznym wobec siebie staje się bardziej tolerancyjny i nastawiony na zrozumienie wobec innych, np.: nie drwi z koleżanek i kolegów, bo wie, że o wartości człowieka decydują inne cechy niż zbędne kilogramy, pryszczata buzia, zaniedbana fryzura.

Jak rodzic może wspierać nastolatka w tym, żeby mógł zrozumieć siebie i innych?

 

• postaw na cierpliwość (twoja dojrzałość emocjonalna) – wyjaśniaj, tłumacz, podawaj przykłady z życia, odnoś się do doświadczeń dziecka, bo te są dla niego najcenniejsze,
• pokaż swoją mową ciała i słowem, że rozumiesz dziecko – jego reakcje i myśli. Ale jednocześnie stawiaj granice – jeśli tego wymaga sytuacja. 

“ Rozumiem, że nie chce ci się uczyć. Widzę przecież, że teraz ciężko ci się zmobilizować. Tak ma dużo ludzi. Zobacz – lekcje to przecież  twoja praca/obowiązek. Wszyscy mamy obowiązki, bo na tym też polega życie. Dojrzałość człowieka (!!!!) poznaje się po tym, jak podchodzi do swoich obowiązków.Co ty na to?”  

• racjonalnie podchodź do zagadnienia – wyjaśniając swoje decyzje, prośby, zalecenia odnoś się do swoich uczuć. Uczysz nastolatka mówić o potrzebach i uczuciach. Uczysz go tolerancji dla innych.Od kogo ma się tego nauczyć, jeśli nie od wspierającego rodzica?

” Teraz pracuję i potrzebuję ciszy. Proszę cię, żebyś przyciszył muzykę. Jest dla mnie zbyt glośno. Kiedy jest hałas, nie mogę zebrać myśli i denerwuje mnie to. Za 2 godziny będzie dobry czas na to, żebyś mógł jej głośniej posłuchać.”

• pokazuj dojrzałość emocjonalną, np: potrafisz jako rodzic przyznać się do pomyłki i błędu. Umiesz zastosować refleksję bez obawy utraty autorytetu w oczach dziecka np.: „jestem zła, że tak się wydarzyło. Podjęłam niewłaściwą decyzję, bo za bardzo się spieszyłam.”

 

• pokazuj, że refleksja jest ważnym elementem życia człowieka, a doświadczenie osobiste ma wpływ na relacje z otoczeniem.
  a. W wersji idealnej refleksja (myślenie, wnioski) powinna iść w parze z przemyślanym działaniem tak, aby teorie nie stały się jedynie filozoficzną rozrywką z której zupełnie nic nie wynika np.:„Dostałam 2 z polskiego. Muszę się następnym razem lepiej przygotować. Obiecuję ci mamo, że następnym razem będzie lepiej.”
  Z takich deklaracji zwykle niewiele wynika. Przynajmniej nie spotkałam się z tym, żeby takie obiecanki przyniosły poprawę rezultatów. Żeby z takiej deklaracji, połączonej z refleksją, mogło wyniknąć coś naprawdę sensownego, dziecko potrzebuje wsparcia dorosłego. Jego uwagi, czasu, informacji zwrotnej, sprawdzenia czy instruktarzu, które związane są z podjęciem przemyślanej aktywności dziecka i zmianą zachowania.
  b. Pytaj nastolatka przy różnych okazjach o jego opinie. Prowadź rozmowę, dialog, wymianę myśli :

– czym jest dla ciebie dorosłość? (sytuacja: upominanie się o prawa takie, jak ma np. starsze rodzeństwo)

– czym jest dla ciebie odpowiedzialność? (sytuacja: kiedy rozmawiamy o wynikach w nauce, o wyprowadzaniu psa)

– a jak ty byś się zachował w takiej sytuacji? (sytuacja: oglądamy razem film)

– a co ci się podoba w tej postaci? (sytuacja: ekscytuje się jakimś jutuberem)

– jak ci mogę pomóc? (sytuacja: kłopoty z rówieśnikami, rozwiązywanie zadania)

– a dlaczego to jest bez sensu wg ciebie? (sytuacja: wykonywanie zadania, obowiązku)

 

Słuchając uważnie nastolatka rodzic ma okazję poznać jego osobiste wartości, potrzeby i oczekiwania. Może je wykorzystać wtedy, kiedy chce nastolatka  zmotywować do jakiś pozytywnych zachowań czy wysiłku.
Odnosi się wtedy do gotowych pojęć, jakich używa nastolatek. Jednym słowem rodzic mówi jego językiem :). W ten sposób można wpływać zupełnie nieinwazyjny na myśli i zachowania dziecka.

 

System, którego szczególnie powinien unikać rodzic, to:

• zakazy i nakazy (masz, musisz, tak ci każę)
• sankcje i kary ( za karę.., jeśli tego nie zrobisz to zabiorę ci…)
• wykluczenie (jesz dzisiaj w kuchni, przynosisz wstyd)
• krytykę ( wyglądasz beznadziejnie, nie nadajesz się do tego)
• ocenianie (jesteś za gruba, jesteś głupi)

 

W kolejnej, drugiej części artykułu znajdziesz informacje o znaczeniu autorytetu rodzicielskiego. Trzecia część artykułu związana jest ze znaczeiem transparentności.

 

Każdy z dorosłych był kiedyś nastolatkiem. Jaki byłeś? Jaka byłaś? Po co w ogóle mówimy o wspieraniu nastolatka w dojrzewaniu, przecież bez pomocy dorosłych też sobie da radę :). Ten szczególny okres w procesie rozwoju człowieka charakteryzuje się w dużym uproszczeniu takimi cechami jak:

• zmienne nastroje
  
• nie wie, co mu jest
  
• zachowuje się infantylnie lub jak dorosły, czasami nieracjonalnie
  
• wie wszystko najlepiej, zaprzecza faktom
  
• robi „zaraz”, „potem”, „jutro”, ma czas
• wchodzi w dyskusje
  
• podważa autorytety, w tym rodzica
• ma swoje definicje na temat obowiazków, porządku, sprawiedliwości
• bardzo czuły na swoim punkcie, większość uwag bierze zbyt mocno do siebiez

 

Artykuł. Część 1
Artykuł. Część 2

W trzeciej, ostatniej części artykułu znajdziesz informacje o tym: w jaki sposób transparentność wspiera rozwój nastolatka.

 

***

 

Transparentność  ze strony rodzica, jako wsparcie dojrzewania nastolatka oznacza: otwartą komunikację, jasność podejmowanych decyzji i wyjaśnienie motywów swojego działania.
Poprzez taką transparentność rodzic  wyposaża dziecko w umiejętności, dzięki którym umie sobie radzić z konfliktami, szukać porozumienia z rówieśnikami, bronić się przed atakami innych ludzi.

 

Poniżej podaję przykład serdecznego feedbacku, który posiada szerokie zastosowanie w komunikacji z nastolatkiem. Feedback ten przydaje się szczególnie w sytuacjach trudnych i kryzysowych. Jak zauważysz, ten typ komunikacji mocno wpisuje się w pojęcie transparentności. 

Dzięki serdecznemu feedbackowi wspierasz dojrzewanie nastolatka do odpowiedzialności za siebie. Okazujesz mu szacunek, stawiasz granice i pokazujesz możliwości.
Ostateczny wybór reakcji i tak zawsze należy do dziecka

 

Serdeczny feedback – kolejne kroki.

 1. POSTAW GRANICĘ

Daj znać, że nie tolerujesz określonego zachowania nastolatka (unikasz krytyki i oceny dziecka), np.:

Nie podoba mi się, kiedy krzyczysz.

Nie zgadzam się na to, żebyś zaniedbywał swoje obowiązki w domu.

 

2. ZROZUMIENIE

Wykaż zrozumienie zachowań dziecka, np.:

Ale rozumiem dlaczego jesteś wściekła.

Reaguję, bo chcę zrozumieć, dlaczego tak się zachowujesz

 

3. CHĘĆ POMOCY

Pokazujesz chęć pomocy i porozumienia, np.:

Możemy porozmawiać o tym, co zrobić, żebyś uniknęła takiej sytuacji następnym razem.

Co ty na to, żebyśmy teraz o tym po prostu spokojnie porozmawiali. Co się dzieje? Pytam, bo chcę cię zrozumieć.

 

4. SZANUJ  INTEGRALNOŚĆ

Dajesz wybór nastolatkowi a nie radę na zmianę zachowania dziecka, np.:

Teraz od Ciebie zależy jak rozwiążemy tę sprawę.
Co w takim razie proponujesz w tej sprawie?
Jak to ma od teraz wyglądać?
Co teraz ustalimy?
Na co się umówimy?

 

Ważne: na tym etapie feedbacku pomóż dziecku znaleźć optymalne rozwiązanie dla niego. Unikaj doradzania. Raczej przedstaw 2 lub 3 możliwości rozwiazań i zapytaj dziecko, która z nich jest dla niego najlepsza.

5. POKAŻ, ŻE DZIECKO JEST WAŻNE

Pokaż na koniec jeszcze raz, że dziecko jest dla Ciebie ważne, np.:

Bardzo mi na Tobie zależy.

Zależy mi, żebyśmy się dobrze dogadywali.

Jeśli stracimy do siebie zaufanie, co nam zostanie?

 

Ważne!

Język wypowiedzi dostosuj zawsze do poziomu dziecka i jego możliwości komunikacyjnych.

Zwróć uwagę na swoją mowę ciała 🙂

  

Podsumowanie

Nie jest moją intencją przekonywać żadnego rodzica do konieczności zmiany postępowania z nastolatkiem. Proces dojrzewania u dziecka będzie następował dynamicznie, czy rodzic tego chce czy nie. Uważam jednak, że jest kilka  fundamentalnych pytań, na które warto poszukać odpowiedzi:
W co wyposażam na przyszłość moje dziecko, moje dzieci?
Czego dziecko dowiaduje się o sobie w rodzinnym domu? Czego się uczy? Z czym pójdzie w świat, żeby budować własne szczęśliwe życie?

 

Pamiętaj:

• Relacja z ludźmi kształtuje się w czasie.
• Wpływ na dziecko to rezygnacja ze stosowania głównie nakazów, zakazów, krytyki, oceny, wykluczenia, ignorancji. Kształtujesz dysfunkcyjną osobowość. Kaleczysz dziecko. System ten buduje mur pomiędzy ludźmi i nawet nie wiemy, kiedy staje się tak wysoki, że nie widać nawet możliwości aby go przeskoczyć
• System mądrego wsparcia rodzicielskiego wyposaża człowieka w siłę – dojrzałość i odpowiedzialność – klucze do związków z ludźmi opartymi o szacunek, wpływ, obronę własnych granic. System ten wymaga wysiłku, czasu, pracy nad samym sobą, refleksji i cierpliwości.
  

  Tam, gdzie jest mus i nakaz, tam jest bunt. A gdzie jest bunt, tam wybucha rewolucja. A rewolucja to zawsze strata i przemoc. Rozważne wspieranie nastolatka w dojrzewaniu pozwala unikać rewolucji

 

 

Należę do pokolenia X-ów wychowywanego w schemacie: „siedź w kącie a znajdą cię”, „pokorne cielę dwie matki ssie”, „mowa jest srebrem a milczenie złotem”. W jaki sposób ten model wychowawczy wpływał na zachowania?
Rezygnacja z samego siebie kosztem wartości, ambicji, pragnień, marzeń. Kiedy podczas lekcji z nauczycielem wypowiadałeś własne zdanie – byłeś bezczelny i miałeś obniżone zachowanie. Kiedy uczyłeś się dużo, bo lubiłeś, przypinano ci etykietę kujona. Kiedy ubierałeś się inaczej niż większość, byłeś dziwakiem, a kiedy zdecydowałeś się żyć samotnie wrzucano cię do worka z napisem – stary kawaler.

Dzisiaj mówimy do dziecka: działaj, mów, realizuj, rozwijaj się w tym co wiesz, co czujesz, co potrafisz. Dziś uczymy dzieci: nie krzywdź innych (komunikat Ja), rób to co kochasz (S. Jobs), działaj i poszerzaj swoją strefę komfortu (S. Covey), ucz się i rozwija całe życie (neurodydaktyka), doceniaj siebie i pokaż światu kim jesteś i jaki jesteś (filozofia szczęścia), decyduj za siebie i bierz odpowiedzialność za własne szczęście, bo życie masz tylko jedno, a jak powiedział Churchill „sukces nie trwa wiecznie, a porażka nie oznazca śmierci. Najważniejsza jest odwaga”.

Uczymy więc dzieci asertywności. Po co? Aby mogły być szczęśliwe, tak po prostu.

 

1. W relacji z innymi rodzic daje dziecku możliwość eksperymentowania i pozostaje czujny.

Mając na uwadze, że życie nie jest logiczne i jest jak rodeo w czasie którego rzuca człowiekiem jak szatan, to w efekcie albo zostaniesz w siodle albo spadasz , albo dążysz do mistrzostwa albo padasz pokonany i zapomniany.

Kowboj, który obłaskawia mustanga wykorzystuje różne umiejętności i narażony jest na  szereg niebezpieczeństw. Dziecko jest jak kowboj, a życie jak rodeo, w którym widać realną rolę rodziców – buforów bezpieczeństwa.

Chronią przed siniakami i okaleczeniem ale…nie przed całkowitym znieczuleniem.

 

Rodzic jako bufor bezpieczeństwa i  mentor:

•  inicjuje dialog z dzieckiem: wyjaśnia i tłumaczy zachowania i rozwiązania poprzez historie, przykłady w własnego życia lub zmyślone opowieści, które dzieci uwielbiają,
• odwołuje się zawsze do postaci bliskich dziecku,
• zadaje pytania otwarte: Co? Kiedy? Jak? Po co? Kto? Gdzie?
• mówi o uczuciach, także o złości i lęku,
• komunikuje potrzeby i pyta o nie dziecko,
• stosuje serdeczny feedback,
• unika  moralizowania i dawania „dobrych rad”

 

2. Rodzic jest świadomy w jaki sposób jego wzorzec zachowań działa na zachowania dziecka.

 

Asertywność pozwala człowiekowi zakopać topór wojenny i działać zgodnie z własnym kompasem „ja jestem ok z moimi wadami i ty jesteś ok ze swoimi wadami.” Dzieci zdobywają własne doświadczenie – eksperymentują na różne sposoby, np.: uczenie się chodzenia, mówienia jednym idzie lepiej, innym  wolniej.

Ważne jest własne tempo, indywidualna dojrzałość na którą rodzice powinni być w szczególności wyczuleni. Trawa nie rośnie szybciej, gdy się ją ciągnie.

 

Najskuteczniejsze w uczeniu dzieci zachowń asertywnych są zachowania ich rodziców. Pod ciągłą obserwacją dzieci uczą się konkretnych mechanizmów, czy tego chcemy czy nie.

Zachowanie rodzica jest wzorcowe dla dziecka.

Kiedy rodzic przebiega na czerwonym świetle może być pewny, że jego dziecko będzie robiło tak samo. Czy taki rodzic będzie miał spokojne sny zwłaszcza, kiedy dziecko samodzielnie zacznie chodzić do szkoły?
Moc oddziaływania wzorców rodzicielskich  jest potężna.

Jako rodzic mogę zadać sobie pytania:

W jakich okolicznościach, moje dziecko ma okazję słyszeć, widzeć, obserwować moje zachowania asertywne?

Jak ma nauczyć się mówić „nie” wtedy, kiedy wymaga tego sytuacja?

Jak ma znaleźć w sobie odwagę, aby przeciwstawiać sie brutalności i sile innych?

W jaki sposób ma nauczyć się postępować z ludźmi, ktorzy chcą je wykorzystać, zmanipulować, ośmieszyć czy skrytykować?

Kto ma je tego nauczyć? Najlepszymi nauczycielami są oczywiście rodzice. Jeśli sami mają roblem z asertywnością mogą zrobić coś naprawdę fantastycznego: dać swojemu dziecku silne poczucie własnej wartości, pewność siebie i akceptację siebie takim jakim jest.
To potężny krok milowy w uczeniu się postaw asertywych.

 

3. Rodzic pomaga dziecku zrozumieć jego zachowania, reakcje, tego jakie jest.

 

Modelowanie zachowań dziecka, uczenie wzorców komunikacyjnych, bufor bezpieczeństwa i wzmacnianie poczucia wartości łączy się z tym, co Gustaw Jung nazwał preferencjami ludzi.

Należą do nich naturalne postawy, z którymi się rodzimy i które są niezmienne przez całe nasze życie: introwersja i ekstrawersja. To one odpowiadają min. za sposób w jaki przetwarzamy informacje, jak budujemy relacje z ludźmi czy też jak komunikujemy się w grupie.

 

Aby kształtować zachowania asertywne: akceptację siebie i wyrażanie siebie, wzmacniaj cechy swojego dziecka  poprzez:

• wyjaśnianie dlaczego takie jest. Niech dziecko rozumie na swoj sposób swoją różnorodność i niech ją akceptuje,
• uczenie, że ludzie są różnorodni; jednych wolimy bardziej a innych nie i nie wszyscy muszą nas lubić. Podobnie jak my lubimy jednych bardziej a innych wcale,
• wzmacnianie mocnych cech dziecka, pokazywanie mu w czym jest dobre, także w grupie,
• angażowanie je w pokonywanie krok po kroku własnych słabości, jeśli mu nie służą i przeszkadzają mu.

 

Technika małych kroków sprawdza się zawsze i w każdej sytuacji. Sekunda, minuta, godzina spiesz się, bo czas jest jak nakręcona sprężyna.

 

Dzięki postawom asertywnym wyniesionym z domu dziecko poradzi sobie lepiej w życiu – wśród domowników, rodzeństwa, kolegó i koleżąnek, wreszcie wśród dorosłych. Asertwność to kompetencja, którą rozwija się całe życie.